Avnullah ÖZMANSUR

Benim gönlüm ne servet ne şöhret kavgasında;
Benim gönlüm gerçekten, bir millet sevdasında!
Öylesine millet ki, Hak ölçüsü tek delil;
İnsanları Müsavi, seçilmişleri ehil.

Baş gövdeden süzülme, tamam vücuda hâkim;
Ömerü’l-Faruk gibi, hem âdil hem müstakim.
Her an Allah’a hesap vermekte olsun ruhu;
Asla yaklaşamasın, dalkavuklar güruhu.

Hükümet Hakka bağlı, halk hükûmete meftun;
Minareler yükselsin, her yönde sütun sütun.
Yanı başında ilim, kaynağı fakülteler;
İslâm nezahetiyle, hocalar, talebeler...

Bir akış gibi uygun, bir akış kadar canlı;
Bir topluluk ki, teker teker, imanlı.
Ceviz kabuğu nasıl korursa öz içini;
Teknikleşen bu millet, öyle korusun Din’i.

“Din ayrı, Dünya ayrı” sözü, gerçek küfürdür;
Zira ruh ile beden, bölünmez bir bütündür.
İlâhi kanunlarla yargılanmalı beşer,
Çünkü Allah’a malum doğacak, hayırla şer!

Tarifesi olursa düdüklü tencerenin;
Emri-nehyi olmaz mı, âleme can verenin?...

Avnullah ÖZMANSUR   (1980)